«Γυρεύω τον παλιό μου κήπο· τα δέντρα μού έρχονται ως τη μέση κι οι λόφοι μοιάζουν με πεζούλια κι όμως σαν ήμουνα παιδί έπαιζα πάνω στο χορτάρι κάτω από τους μεγάλους ίσκιους κι έτρεχα πάνω σε πλαγιές ώρα πολλή λαχανιασμένος...». Tην παρθένα φύση που έχει απομείνει στα χωριά μας σίγουρα αναπολούσε ο Γιώργος Σεφέρης γράφοντας τα παραπάνω. Το ίδιο συναίσθημα δημιούργησε και σε εμάς το γεφύρι της Μπολιάνας, όταν το αντικρίσαμε. Ακoλουθώντας τον δρόμο από τη Νεράιδα (Μενίνα) προς το χωριό Παλιοκλήσι συναντάς ενδιάμεσα το χωριό Γολά. Κατεβαίνοντας το χωριό και με πορεία όλα βόρεια του φαραγγιού συναντάς τη μεγάλη σιδερένια γέφυρα με το ξύλινο οδόστρωμα και τις πέτρινες κολώνες.
Βρισκόμαστε σχεδόν στη μέση της διαδρομής του ποταμού Καλαμά, του στολιδιού της Ηπείρου. Εδώ κυριαρχεί ακόμα η φύση, το μεγάλο φαράγγι που ξεκινά από τις Πέντε Εκκλησιές αγκαλιάζει το ποτάμι και μας προσφέρει εικόνες μοναδικά όμορφες που δεν συναντάμε ούτε σε πολυδιαφημισμένους ξένους προορισμούς.
Στα βράχια του φαραγγιού συναντήσαμε σπηλιές ασκητήρια αλλά και πολυβολεία από τον πόλεμο. Αν αποφασίσετε να διασχίσετε το φαράγγι, θα χρειαστεί να σκαρφαλώσετε αρκετά, αλλά και να μπείτε στο ποτάμι. Η διαδρομή μέσα στο ποτάμι θεωρείται από τους ντόπιους επικίνδυνη λόγω των δινών του ποταμού.
Στην ακριβώς απέναντι πλευρά, επάνω στο ύψωμα του φαραγγιού, πηγαίνοντας προς Πέντε Εκκλησιές υπάρχουν ευρήματα αρχαίου πολιτισμού αλλά και βυζαντινών κτισμάτων.
Ολοκληρώστε την εξερεύνησή σας κατεβαίνοντας στην χαράδρα μετά τις Πέντε Εκκλησιές. Θα συναντήσετε έναν αξιοποιημένο χώρο με ξύλινα τραπέζια και πάγκους κατασκήνωσης δίπλα στο ποτάμι χωρίς παρέμβαση στον περιβάλλοντα χώρο.
